น้อย

ดูเพิ่ม: นอย

ภาษาไทย

รากศัพท์

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *noːjꟲ (“เล็ก”); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨶᩬ᩠᩶ᨿ (นอ‍้ย), ลาว ນ້ອຍ (น้อย), ไทลื้อ ᦓᦾᧉ (น้อ̂ย), ไทดำ ꪙ꫁ꪮꪥ (น้อย), ไทขาว ꪙꪮꪥꫂ, ไทใหญ่ ၼွႆႉ (น์อ̂ย), ไทใต้คง ᥘᥩᥭᥳ (ล๎อ̂ย) หรือ ᥢᥩᥭᥳ (น๎อ̂ย), พ่าเก ꩫ︀ွႝ (นอ̂ย์), อาหม 𑜃𑜨𑜩 (นอ̂ย์) หรือ 𑜃𑜨𑜐𑜫 (นอ̂ญ์), จ้วง noix

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		น้อย n ˆ ɒ y
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	nɔ́ɔi
	ราชบัณฑิตยสภา	noi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/nɔːj˦˥/(สัมผัส)

คำคุณศัพท์

น้อย (คำอาการนาม ความน้อย)

1. ไม่มาก

   ฝนน้อย

   น้ำน้อย

2. ไม่ใหญ่, เล็ก

   ข้าราชการชั้นผู้น้อย

3. โดยปริยายหมายถึงลักษณะที่ด้อยความสำคัญหรือเป็นรอง

   ครูน้อย

   ผู้น้อย

4. แสดงความรู้สึกว่าน่ารักน่าเอ็นดู

   เณรน้อย

   เด็กน้อย

   น้องน้อย

   สาวน้อย

   หนูน้อย

คำกริยาวิเศษณ์

น้อย (คำอาการนาม ความน้อย)

1. ไม่มาก

   มีเงินน้อย

   พูดน้อย

คำตรงข้าม

• (1): มาก
• (2): ใหญ่

คำแปลภาษาอื่น

(1)

• คำเมือง :

  อักษรธรรม: ᩉ᩠ᨶ ᩶ᩭ

  อักษรไทย: หน้อย

คำนาม

น้อย

1. คำพ้องความของ เมียน้อย