ข้ามไปเนื้อหา

เรื่องทรงตั้งเจ้าประเทศราชกรุงรัตนโกสินทร์รัชกาลที่ 1/เรื่องที่ 14

๏ เรื่องร่างตราถึงเมืองเชียงใหม่ นำส่งพระสุพรรณบัตรขึ้นไปพระราชทานพระเจ้าเชียงใหม่ ปีจอจัตวาศก จุลศักราช ๑๑๖๔ ๚๛

๏ ร่างตราถึงเมืองเชียงใหม่ นำส่งพระสุพรรณบัตร
ขึ้นไปพระราชทานพระเจ้าเชียงใหม่ ณวัน ๔ ๑๐ ฯ  ๑๑ ค่ำ
ปีจอจัตวาศก จุลศักราช ๑๑๖๔ ๚๛

๏ หนังสือเจ้าพญาจ้กกรีฯ มาเถึง พญาอุปราชา
พญาหัวเมิองแก้ว
  } แสนทาวพญาลาวมีชือเมีองเชยิงไหม ด้วยทรํงพระกร้รุนาตร้ษเหนีอเกล้าฯ สังวา พญาเชยิงไหมคุมเอ้าต้ว อายราชาจอมหํง
อายไหมขัติยะ
อายสุริงมนิ
   } อายปยันถิพ่ม้า
อายปันญิพ่ม้า
  } แลท้รพสิงของของ อายราชาจอมหํง
อายไหมขัติยะ
  } ลงมาทูลเกล้าฯ ถว้าย แจงราชการว่า กองท้พ เมิองเชยิงไหม
เมิองล่คอร
  } ยํกไปติเมีอง สาด
ปุ
ปัน
เชยิงตุง
    } ไดปิน ไหญ
นอย
กรสุนดินปรสิ่วทร้พสิงของเครีองสาตราอาวุทแลครอบคร้วกวาษลํงมาต้งอยูณ เมืองเชยิงใหม
เมิองลคอร
  } เปนคํน ชาย
หญิง
  } ไหญนอยเถึง ๖ พ้นเสฎน้น เมิ่องเชยิงไหมเปนเคอิน เพช
ขัน
  } ขอบข้นทเสมาฝายเหนีอภูคํนมากเส่บยิงอาหารบุริยบรูรม้งค้งอยูแล้ว ให้ต้งพญาเชยิงไหมเปนพระเจ้าเชยิ่งไหม พระราชทานพระสุพ้ณบ้ตแผนทองจาฦกภพระนามเปนเจ้าพระบรํมราชาธิบดิศริสุริยวํงษอํงค่อินท่ร่สุระศักดิสํมยาม่หาขัติยราชชาติราไชยส่วร้คเจ้าข้นทเสมาพระณ่คอรเชยิงไหมราชธานีศรีสิ้ตธิฆายุส" พรราชทาร

ตรารูปเท่วดา มิอถีอพรขัน
นังแทน
  } มิฉัด ๓ ฉัดปิตไชราชการดวง
๑                                }
เงินตรา |/|๒๐
ฉลอง
พระอํง
  } ริวตาษ
ริวตาษพินแดง
ตาษจิบเอ้วยางเทษ
กรองฃ้าว
๑
๑
๑
๑
    }
๔
ผาเขมคาบนุงผิน ๑
ผาปูมผิน ๑
ผาเจยิระบาดเทษผิ่น ๑
พระแสง กบี เลม ๑
หอกคู ๒ คู
  }
ดาวทองคำ ๑๐๙ ดอก            }
ตาบหน้าทองคำ ๑
กรจังทองคำ หนา ๔
ทาย ๔
  }
๘
แผงคางห้กทองคว้างคู ๑
เบ้าะหล้งอานหักทองคว้าง ๑
เคริ่อง
ม้า
  } ภูจามจริยหัวจํงกํนทองคำ ไหญ ๒
น้อย ๔
  } ๖
ไบโพแก้วกริบทองคำ ๑๑
กรํฎแพรแดงข้น ๑
ฉเลยิงงา ๑
พรํมผิน ๑

ขี่นไปเปนเจ้าประเทษราชครอบครองไพรฟ้าประชากอรณ่เมียงเชยิงไหมตามบรุรประเพนิเมีองประเทษราชสิบ ๆ มาแตกอร ถ้าพรเจ้าเชยิงไหมจ่บอกหน้งสิอดว้ยข"อราชการแลกิ่จการสิงไดยลํงมาณกรุงเท้พฯ น้น ไหมิเปนศุภอักษรรลํงมาเถิงทานอ้คมหาเสนาธิบดิตามยางเมืองประเทศราชขีนแก่กรุงเท้พฯ ทั้งปวงสิบไป แลทร้พสิงของ อายราชาจองหํง
อายไหมขัติย
อายสุริงมนิพ่มา
   } ซิ่งสํงลํงมาทูลเก้ลาฯ ถว้ายน้น ไหพระราชทานคืนไหพรเจ้าเชยิ่งไหมแจกปันไหท่ แก้ลว
หาร
  } เมิอง เชยิงไหม
ลคอร
  } ซึ่งไดก่ทำการน้น ไหพรราชทานเงินไหตามฝิมีอ ดี
กลาง
ภอดิ
   } แตทิอต้อลํงมาแจ้งราชการดว้ยพรเจ้าเชยีงไหมนัน ไหพระราชทานณ่กรุงเท้พฯ แล้ว แลซิงต้อมีไดลํงมาน้น ไหพรราชทานขีนไป

เงินตรา |/| ๕       }
พญาอุปราชา เสิอเขมคาบผิน ๑       }
ผายกไหมผิน ๑
พญาหัวเมิองแก้วเงินตรา |/| ๕
ท่ แกล้ว
หาร
  } ทอิมิฝิมือ ดี
กลาง
  } ๑๐๗ คํน เปนเงิน ๑๙|๑๙/๑๙|๑๙  ๔๓ มอบเงินไหพระเจ้าเชยิงไหมคุมเอ้าขินไปพระราชทานณ่เมีองเชยีงไหมด้วยแล้ว

ประการนิ่งกองท้พ เมิองเชยิงไหม
เมิองล่คอร
  } ไปติเมีอง สาด
ปุ
ปัน
เชยิงตุง
    } กวาษเอ้า ครอบ
คร้ว
  } ท้งทำลายเสบยิงอาหารเผา บาน
เมิอง
  } แล้วนำลํงเทษการแลงนีเหนอายพ่ม้าจยํกมาเปนหม้นคํง จไวไจยราชการมิได ไห พรเจาเชิยงไหม
พญาอุปราช
พญาหัวเมิองแก้ว
   } แสนทาวล้าวมิชือจ้ตแจ้ง กองท้พ
เสบยิงอาหาร
  } แลตํกแต้ง บาน
เมิอง
  } ไวไหหม้นคํง ถ้าอายพ่ม้าไมยํกมา จไหยํกไปติเอาเมียงเชยิง แสน
ราย
รุง
   } หัวเมีองล้าวทงปวงไหสิ่น ไห เมิองเชยิงไหม
เมิองล่คอร
  } ยํกไปทางเมิอง สาด
ปุ
  } ไหกองท้พเมิอง แพร
นาร
  } ยกขินไปทางเมียงพ่เย้า ไหกองท้พ เมิองลํมศัก
เมิองหลวงพ่บาง
  } ยํกท้พ บํก
เริอ
  } ไปบันจํบก้นติเอาเมิองเชยิงแสน ไห พรเจาเชยิงไหม
พญาอุปราช
พญาหัวเมิองแก้ว
ราชวํง
    } พญาแสนทาวล้าวมิชือท้งปวงจ้ตแจง กองทัพ
เสบยิงอาหาร
  } เตริยมไวใหพรอม กำนํฎจไดยํกเมีอไดย จ่มีศุภอ้กษรรบอกขินไปคร้งหล้ง แลไหเจ้าพนักงานจัต

ปินนํกคุมกระสุน ๒ นิ่วครึ่ง ๒ บอก                                }
ปินเลกกระสุน ๓ นิ่วครึ่ง ๒ บอก
กระสุนปินไหญ ๓ นิ่ว
๔ นิ่วครึ่ง
๕ นิ่ว
   }
๒๕๐๐ ลูก
ดิบุกหนัก ๕|๕/๕|๕
สุพ้ณถ้นหนัก ๓|๓/๓|๓
ฉามพํล ๒๐๐๐ ไบ
บาทเหลก ๔ ไบ
กถะเหลก ๗ ไบ
ทองคำเปล้ว ๕๐๐๐ แผน
กจํกหนัก |/| ๑๐
ชาต ๕ ห"อ
เสน ๑๐ ห"อ
ห"อระดานหนัก |/|  ๑
รํงหนัก ๕|๕/๕|๕
เขยิวคาม ๕ ห"อ
เขยิวขิทองหนัก |/|  ๑
ฟุน ๑๐ ห"อ
กปังหนัก ๕|๕/๕|๕
มึก ๒๐๐ แทง
ก้าวหนัก ๕|๕/๕|๕
พระราชทานไหพระเจ้าเชยิงไหมเอ้าขินไปใช้สอย เอาไวสำรับเมีอง ไห พญาอุปราช
แลราชวัง
  } พญาแสนทาวลาวมิชีอจัตแจ้งร้บพระสุพ้ณบ้ต ก่ทำตามยางทำเนยีมฤทกองสำร้บเมีองสิบ ๆ มาแตกอร

อนึงพระเจ้าเชยิงไหมไหกราบทูลพรกรุ้รนาว่า อายยางแดงซิงพระเจ้าเมีองหลวงพ่บางสํงลํงมา ว่าเจ้าอ้งวะไหถีอหน้งสือมาเกลียกลอมเมีองหลวงพ่บางน้น เปนยางแดงยาตีพีนองก่อยูณ่แข้วงเมีองเชยีงไหม พระเจ้าเชยิงไหมข"อพระราชทานอายยางแด้งขินไปไว้ณ่เมีองเชียงไหมด้วยน้น ไดสํงต้วอายยางแดงไหพระเจ้าเชยีงไหมเอาขินไปด้วยแล้ว หน้งสือมาณวัน ๔ ๑๐ ฯ  ๑๑ คำ จุลศ้กราช ๑๑๖๔ ปิจ"อจ้ตวาศ"ก ๛[1]


  1. ↑ คัดจากจดหมายเหตุ ร. ๑ จ.ศ. ๑๑๖๔ เล่มเลขที่ ๑ สมุดไทยดำ
    หมายเหตุ ตัวอักษรและการเขียนคัดลอกตามต้นฉบับเพื่อรักษาตัวอักษรและการเขียนของท่านแต่ก่อนไว้