ภาษาใบ้

ภาษาไทย

รากศัพท์

ภาษา +‎ ใบ้

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		พา-สา-ไบ้ b ā – s ā – ai ɓ ˆ
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	paa-sǎa-bâi
	ราชบัณฑิตยสภา	pha-sa-bai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/pʰaː˧.saː˩˩˦.baj˥˩/(สัมผัส)

คำนาม

ภาษาใบ้ (คำลักษณนาม ภาษา)

1. การใช้กิริยาของมือแสดงความหมายต่าง ๆ ตามกำหนดของการศึกษาของผู้บกพร่องทางการพูดหรือการได้ยิน

คำพ้องความ

• ภาษามือ